قصّهء داود - عليه السلام - فرمود كه « يا جِبالُ أَوِّبِي مَعَهُ وَ الطَّيْرَ وَ أَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ » « 1 » ، يعنى چون آن خوش‌دل از سرمستى بلبل عشقش ترنّم نواى مزمار داودى زند ، تو آن كلمهء خوش را از ما جواب ده . در حديث است كه سنگى سلام بر مصطفى كرد . در مكّه من آن سنگ را ديده‌ام و بوسيده‌ام ؛ سنگيست بر در خانهء ابو بكر صدّيق - رضى اللّه عنه - نهاده . و حقّ - سبحانه و تعالى - از معجز سليمان - عليه السلام - خبر داد كه با طير و وحش و حشرات و سباع سخن گفتى ، و ازيشان سخن شنيدى . قال اللّه تعالى « عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ » « 8 » . و نبينى كه هدهد با سليمان چه گفت ؟ « أَحَطْتُ بِما لَمْ تُحِطْ بِهِ . » « 9 » و از دو ميل راه آواز مورچه چون شنيد ، « قالَتْ نَمْلَةٌ يا أَيُّهَا النَّمْلُ . » « 10 » ( 669 ) در حديث است كه مصطفى - صلوات اللّه عليه و آله - وضو مىفرمود . مرغى نابينا بر سر درختى منقار بر درخت زد . سيّد - صلوات اللّه عليه و آله - صحابى را گفت كه « مىدانيد كه چه مىگويد و چه مىخواهد ؟ » صحابه گفتند « خداى و رسول بهتر دانند . » « مىگويد : خداوندا ! حال من دانى ، و روزى من بوقت خويش رسانى . » ناگاه ملخى در دهانش افتاد ، بخورد . منقار بر درخت زد . سيد خبر داد كه « برزق شكر مىگويد خداوند عالم - جلّ جلاله - . مىگويد : الحمد للّه الذى لم ينسنى » . ( 670 ) و حقّ تعالى به زبان قرآن شفا داد اهل الهام را درين شأن ، و ببريد زبان مردهء اهل طغيان به اشارت فرقان . گفت « وَ « 20 » أَوْحى رَبُّكَ

--> ( 1 ) يا جِبالُ . . : سورهء 34 ( السبأ ) آيهء 10 ( 8 ) عُلِّمْنا . . : سورهء 27 ( النمل ) آيهء 16 ( 9 ) أَحَطْتُ . . : ايضا ، آيهء 22 ( 10 ) قالَتْ نَمْلَةٌ . . : ايضا ، آيهء 18 ( 20 ) وَ أَوْحى رَبُّكَ . . : سورهء 16 ( النحل ) آيهء 75